Ang Hiling ko Sa KANYA.

Marami tayong hinihiling sa mundong ito. May mga bagay tayong gustong makuha agad at may mga bagay naman tayo na kaya nating antayin. Ikaw? Ano ba ang gusto mong makuha? Ano ba ang kaya mong antayin?

Hindi ko inisip na darating ako sa punto na hihiling ako, hihiling ako agad-agad. Hindi ko kayang patagalin at mas lalo kong hindi kayang hayaan kahit alam kong wala naman akong magagawa kaya idadaan ko na lang lahat sa hiling. Alam kong medyo sakim ako sa gusto kong mangyari, at ito ay mauna ako! Mauna ako na matupad ang aking hiling dahil alam ko na kailngan ito, siguro kailangan ko pero hindi ko naman iniisip yun dahil ang tanging nasa isip ko lang ay kailangan ito ng mga mahal ko.

Kung ano man ito siguro sa akin na lang, at kung magkakaroon man ako ng lakas ng loob na sabihin ito, ipapa-alam ko ito sa inyo. Pero gusto kong ipa-alala na ang buhay ay maikli lang, kaya sana huwag nating sayangin ang mga oras na ibinibigay sa atin ng Diyos para maksama ang mga taong mahal natin.

think

“Think of a butterfly which must struggle free from its chrysalis unaided. It is difficult work, but the butterfly must do it unaided in order to be strong enough to fly & survive in this world. We, too, must struggle unaided to find our own highest good and spiritual growth. Sometimes spiritual growth is painfully hard work. However, when we break through, we can spread our wings and fly.” (Anonymous)

sino ka ba?

siya, yung nasa likod, yung katabi mo, si manong, si ale na nangalabit sa'yo, yung taong nabangga ka, at si kuya na tinulungan ka. sila! may mga dahilan kung bakit kayo nagkita at yung mga nangyari ang mga dahilan na yun. ikaw? ano ba ang nagagawa mo para sa iba? sino ka ba?

araw-araw na lang

siguro, marami tayong nararanasan sa mga oras na ito. mga bagay na gusto na tin, mga bagay na ayaw nating hindi ginagawa, at mga bagay na ayaw talaga nating maranasan. ganito naman talaga ang buhay diba? we cannot predict what will happen, kahit sabihin na nating nagkaroon ng pag paplano. at the end of the day, ang kailngan na lang nating gawin ay tanggapin na ganoon ang buhay, hindi permanente at hinfi minsan magiging permanente. lahat kailangan magbago at lahat ay pwedeng lumisan kahit anong gawin natin ang buhay ay sadyang ganito.

sa bawat araw na magdadaan, kailngan talaga natin harapin ito ng hindi nagrereklamo dahil kung magrereklamo at magtatanong lang tayo ay walang mangyayari o kaya naman mas magiging kumplikado ang mga bagay-bagay dahil sa mga tanong na pwede nating sabihin, magiging kumplikado dahil sa mga sagot na minsan hindi natin kayang tanggapin. kaya naman sa buhay na ito, ang kailngan ay maging matapang at maging malawak ang pag-unawa hindi lamang sa mga bagay-bagay na nararanasan natin araw-araw pero sa mga tao na rin na parte ng mga iyon.

thought of the day

what is life?... is it about your family? your dreams? we all have our own meaning of life, pero kahit saan natin tingnan, it will end up in one idea, that our life is about the people around us ^_^

sorry na

October 25, 2010 - Ito ang araw na kung saan naging parte ang isang babaeng minsan kung nagustuhan noong kami pa ay nasa high school. Nagustuhan ko siya noon pero minamahal ko na siya ngayon, ngunit sa puntong ito hindi ko napapadama sa kanya na importante siya sa buhay ko dahil siguro sa mga bagay na nasa paligid ko.

Noong nakaraang linggo, nag focus ang away namin sa kabagalan ko mag text (INAAMIN KO, TAMAD AKONG MAG TEXT). Ngayon naman, mas naging kumplikado ang mga bagay-bagay dahil kahapon ay hindi ko siya nasipot sa usapan namin but I do not have a lame excuse naman but I already committed my time kaya yun ang kinagalit niya, with that feeling sabi niya ay hindi ko siya pinapahalagahan. Inaamin ko na akong ang mali, ako ang may mali that's why I already said sorry. And I'm hoping na sana she will forgive me, gusto ko sana siyang kulitin at magbigay ng extra effort para sabihin na patawarin niya na ako pero parang ngayon sa nangyayari sa buhay ko, ayoko ng mag dictate, ayoko na siyang pilitin, ayoko ng mangako, ayoko ng magsalita.

I hope that everything will be fine, it will be fine if one will give way and one will be going to admit that he was the one who commit the false action. Syempre, ako dapat yun pero sobrang hirap sa akin dahil hindi ako sanay na mamilit, hindi ako sanay mag please pero para sa'yo MICHELLE PEREZ, sasanayin ko ang sarili ko.

SORRY NA. SORRY.

mga nakaraang linggo sa buhay ko

Since the last time na nag post ako dito, ang daming nangyari, mga bagay na hindi ko inaasahan.

May mga bagay na nagpasaya at nagparamdam sa akin ng halaga. Natutunan kong bigyang importansya ang mga taong nasa paligid ko, mga pamilya at kaibigan na handang tulungan ako.

Mga pagkakataong nagpalimot sa akin sa mga problemang nararanasan ko sa kasalukuyan, mga pagkakataong kasama ko ang taong gusto kong kasama.

May mga bagay rin na nagpaluha at nagbigay sa akin ng ng hindi kaaya-ayang pakiramdam. Isangpakiramdam na sobrang bigat at ngayon ko lang naranasan, mga problemang mas pinukol ang pinahahalagahan kong pamilya, at sa mga oras na ito, isa lang ang hiling ko, nasana maging maayos ang lahat. Magkaroon ng pagkakaintindihan at mabalutan ang bawat isa ng pagmamahalan.

mababangga ka

last Sunday sa 6th anniversay ng PYM-OLFP, marami akong natutunan at mga naisip na mga reflection sa buhay. kaakibat talaga ng service ang sacrifice, hinding hindi mo ito pwedeng ipaghiwalay dahil sa service kailangan may focus ka at kapag may focus kasi kailangan mong hayaan yung mga ibang bagay na pinagtutuunan mo rin ng pansin.

mahirap kung tutuusin ang pagsa-sacrifice pero kailangan talaga yun hindi lang sa service kundi sa mga bagay na pinipili natin sa buhay, hindi naman kasi pwedeng dalawa ang lagi nating piliin. sabi nga nila, you really need to choose whether it's right or left because if you'll going to choose the center just to balance the right and the left, MABABANGGA KA! kaya kailangan talaga sa mga ginagawa natin, mapa-service man o kahit anong pinipili natin may isinasantabi tayong mga bagay para mas maging maganda ang kalalabasan ng pinili natin.

mahirap maipit, pero mas mahirap mabangga kaya dapat alamin natin kung ano ba talaga ang gusto natin.

paano ka ba tumulong?

may mga tao na hindi talaga nila naiintindihan ang kung ano ba talga ang ibig sabihin ng pagtulong. ang iba kasi tumutulong hindi dahil gusto nila pero tumutulong lang dahil may gusto silang patunayan, may gusto silang ipakita, o kaya naman naghahangad sila ng papuri para sumikat at para masabi na tumutulong sila.

ang pagtulong ay isang bagay na ginagawa ng bukal sa puso, kahit na sabihin nating limang piso lang ang pera mo at gusto mo tumulong, tumulong ka dahil wala namang basehan ang pera o bagay na inambag mo. sa pagtulong, ang importante naman kasi ay yung intensyon mo kung bakit mo ito gagawin hindi lamang basta kailangan.

maikli lamang ang buhay at siguro ang pag-abot mo ng mga kamay mo sa mga taong alam mong kailangan ang tulong mo ay isang maganda ng paraan para makapagbigay ka ng ngiti sa kapwa. maraming paraan para makatulong at kung sa tingin mo nakakatulong ka na sa munti mong paraan, edi CONGRATULATIONS! at PALAKPAKAN! ^_^

life has a choice

let's stop blaming people for being bad influence in our living because they're really not. yes, they are bad and we are with them when we do those crazy stupid things but who chose that? did they force us to join them? did they please us to be with them?

like what spider-man said, "life has a choice." it's our choice! yes, they influence us in a bad way but we let them influence us. we let them get inside our box and let them play our immaturity. as we take our lives day by day, we really can't figure out if we know what is right or what is wrong or something we really don't know if we're still doing the right thing.

i do understand if you do wrong moves because we are all doing that. we are all doing the wrong thing, consciously and unconsciously for the reason that temptation is not so good to handle.

Angelica Panganiban

whoever owns this picture, thank you! sorry for not recognizing your great shot but let me please use this for this post because i really adore Ms. Angelica Panganiban (Philippine's Bidang-Kontrabida). i'm really a fan and i just want to share this picture to my visitors.

i hate 2nd place!

ngayon ko lang napansin yung sticker na nakadikit sa cabinet ng kuya ko na napunta sa akin, it stated there that, "i hate 2nd place!" natawa lang ako siguro kasi naisip ko na minsan we really want to be number one, yung tipo na gusto natin tayo lagi yung bida, yung tayo lang yung pwedeng manguna. correct me if i'm wrong pero sa mga bagay na alam nating magaling tayo doon dumarating yung point na nasasabi natin yung linya na yun or something connected dun sa linya na yun. i hope you got me right! c;

pero kung titingnan natin hindi naman masamang mag-asam ng 1st place pero siguro kapag alam mong magaling ka dun sa bagay na yun learn also how to share your goodness. ang pagiging 1st place kasi ay isnag bagay na dapat ibinabahagi sa iba and that can make you a good leader, a good individual kasi mas nagiging 1st place tayo kapag nagmomold tayo ng tao para sa isang 1st place.

yung 1st and 1nd place na pinag-uusapan natin ay hindi lang sa context ng isang game or sports. ito ay sa buhay natin, kung saan tayo naging competitive. kung sa pagiging leader ba, estudyante, trabahador, or something na may mga kasabayan tayo. ang buhay mas nagiging masaya at worth living kapag maraming nagmamahal sayo at mas masarap kapag manggagaling yung pagmamahal sa ibang tao, kasing sarap ng pagmamahal ng isang pamilya. makukuha siguro natin yun kapag nagbigay rin tayo sa iba ng buong-buo, dito na siguro pumapasok yung sinasabi kong 1st/2nd place.

ang aking pagbabago

hindi talaga natin maiiwasan na darating tayo sa punto na titigil sa mga ginagawa natin. siguro, nangangahugan ito sa pagkapagod natin o kaya naman sa pagkakaroon ng bagong bagay na gustong pagtuunan ng pansin. dati siguro ganoon akong klaseng tao, yung tipong kapag ayoko na, ayoko na talaga kasi madali akong magsawa dati sa mga bagay na ginagawa ko kaya nga noong minsan dinescribe ko yung sarili ko na ang dami kong kayang gawin ngunit hindi naman ako bihasa sa mga bagay-bagay na ginagawa ko.

ngayon, masasabi ko siguro na may pinagbago ako. ako na kasi yung tipo na tao na kapag ginawa ko, tatapusin ko dahil alam ko sa sarili kong kaya ko. naging sobrang positive rin ako na tao dahil sa mga nangyari sa buhay ko. siguro ganoon talaga, habang tumatanda ka mas lumalalim ka at mas nakikilala ang sarili mo, mas nalalaman mo kung hanggang saan ka lang at kung ano talaga ang gusto mo.

siguro sa ngayon, mas nakikita ko ang sarili ko sa isang tamang destinasyon dahil mas inaaccept ko na yung mali ko, mas tianatanggap ko na ito ng buong buo. sabi nga nila, "IF YOU CAN'T ACCEPT IT, CHANGE IT BUT IF YOU CAN'T CHANGE IT, ACCEPT IT." hindi ko naman sinasabi na tama itong line na to kaso kapag tinanggap mo kasi yung mali mo ng buong buo mas yayabong ka bilang tao. pero kung tutuusin kasi, mas tama rin yung magkamali tayo kahit pinagsasabihan na tayo sa pwedeng mangyari. kapag nagkaroon kasi ng expereince mas nagkakaroon ng impact sayo.

step up

I had a great time last night with some of my closest friends in our PYM (Parish Youth Ministry). We watched Step Up 3D with a popcorn, biggie ice tea, large ice tea, c2, piatos, and king corn. We had so much fun even though julia and badeth is not there to join us.

Step Up 3D is not just about the dance moves and the beat of all music that was used but the is really all about movie about the process of achieving your dreams and at the same time doing your passion.

If there will come a time that you need to chooses whether your dream or your passion, what are you going to choose? This is the question that I comes on my mind as I watch the film. And as I observe the every clip of the movie, all the characters does not give up with their dreams and passion even there is a failing point in life, there is still a positivity in there hearts. The willingness that a good competitive quality of each of us.

All the time, it's not just destination matters but also the things that happened along the way. Those should be treasured share.

79

i hate numbers, i hate mathematics, i hate algebra, i hate geometry, i hate trigonometry, i hate chemistry, and i hate physics.

i super hate those subjects because of the confusion that they gave me and giving me. i'm really not fun of computing and analyzing problems, it leads me to negative vibes and being so stupid in solving. i really don't have the passion with numbers, we are opposite and i really hate it but being opposite with numbers makes me think the statement, "opposite attracts." we really had a an attraction, an attraction of negativity.

enough of being bitter with numbers, i have a story and here it is. Yesterday we met our our prof in physics and we had a session in morning and afternoon. In our morning session i received the result of my midterm examination and guess what, i git 30/75. actually, hindi na ako nagulat because i know that i'll be failing but really gave my best that's why there's sadness in me (you can't pull it out). we also computed our midterm grade and thank God because i got 78.8, in short 79! i'm not the type of person who is really concern with my grades but i always give my best shot. so that's what happened in the morning session. in our afternoon session we had a task sheet. a task sheet is always given to us every after the topic, but as we start the task sheet out professor called me and he let me bring my stuffs. she let me ask questions and then i grab the opportunity i asked everything that i need to ask.

to my beloved professor in physics, Ms. Maria Eliza P. Cruz, super than you po.

being in a wrong situation doesn't mean you'll be failing, sometimes it depends on the people you are with.

a family is a family

This picture was taken last month, few days before our dad go back to Angola for his work. Ito ata yung first time na magkaroon kami ng may pagkaserious picture, hindi kasi masyadong laging nagsasama-sama eh. Kapag andyan daddy dun lang talaga nagsasabay sa pagkain at pagsimba pero pag wala na kasi siya dun kami bumabalik sa usual na ginagawa namin. We all have our commitments outside pero minsan talaga pag nandito ang daddy talagang kailangan mong nasa bahay or sumama lagi sa lakad dahil sabi niya nga minsan lang daw manyari yun.

Siguro ganoon talaga, kailangan nating i-treasure at ingatan ang mga tao at bagay na minsan lang natin makita at pangyayaring minsan lang mangyari. This explains that everything change and if it already happened it means it happened. Cannot be repeated! So open your arms to the things and people whom you want share your life with.

we're just one

ambon, hangin, lamig

Huwebes ng gabi, pagkababa ko ng keep may nakita akong bata na nakasiksik sa gilid ng pader sa puregold almar kasabay ng sobrang lamig na hangin at ambon, nakita ko ang batang nag-iisa at walang kasama. Wala siyang kaibigang pwedeng kausapin o mga kapamilyang pwedeng magbantay at tumingin sa kanya.

Sa nakita kong iyon, may napagtanto lamang ako, na minsan mas pinipili pala nating mag-isa kung hindi na natin kaya yung nasa paligid natin, kung alam natin na masyado ng malamig ang mga nangyayari, sobrang hangin na ng binibitawan, at maulan na ng sakit at karamdaman. Mas pinipili nating mag-isa hindi dahil gusto natin magpapansin o dahil inuunahan lang natin ang gagawin sa atin ng ibang tao pero dahil kadalasan sa buhay natin, nagsasawa rin tayo sa ingay ng paligid natin. Ito ang maaaring dahilan kung bakit ang bata ay nakasiksik sa pader, dahil pinili niya iyon, kung sa katunayan nga pwede naman siya tumakbo at hamunin ang lamig, ambon, o hangin na nasa paligid niya.

Noong inalala ko ulit ang bata, parang nakita ko siyang nakamasid lang sa paligid niya at nag-aabang sa mga bagay-bagay na pwede niya ng balikan. Nakikiramdam siya, kinakausap ang nasa paligid niya gamit ang kanyang mga mata.

:-(

I would like to thank this week for letting me go back to my hobby (this! blogging) but on the other hand i would like to hate this week on what I've done a while ago. My mom talked to me and we had a discussion about our bill in maynilad and all of a sudden, she said that her sugar is still high and told me that with a teary eye. We already know that she has a Diabetes but we're just laughing it about because we know that she's so strong to handle that but what happened a while ago is the first time I've seen my mom feeling sad about her situation, I feel empathy.

I said that I hated this week because when she told that to me and looked to me eye to eye, I turned my head into the computer. I want to hug her and to to comfort her but I can't. I can't because I need to be strong; I can't because I know that I also can't handle that dramatic scene.

(sigh)

i'm back

YES! I'm back! I actually planned to make a new blog that composed of my recorded podcast but I actually deleted it because of my not so good voice. Now, I'm back and ready to use this as my back up friend. ^_^ So I really wanted to tell everything, every little thing that is happening to me and happened to me but telling everything is the lesson that I've learned since I said goodbye last October 6, 2009. ^_^ I will not explain myself briefly but I'll just want you to know that this is not my diary but this is the way I see things both negative and positive.

Please be with me AS I NOTICE the unnoticeable.

Hindi ako tsismoso! Hindi rin ako pakialamero! at mas lalong hindi ako daldalero! AKO LANG AY ISANG SIMPLENG TAO NA NAGHAHANGAD NG PAGBABAGO. ^_^